Dokumentacja instalacji Mają mięsień, który kocha być żywy, Państwowe Muzeum Etnograficzne, Warszawa 2026
Documentation of the installation They have a muscle that loves being alive, State Museum of Ethnography, Warsaw 2026
fot. P. Walczak PME
PERPETUA 2025
PERPETUA 2025
Mają mięsień, który kocha być żywy, 2026
Małże nie kłamią. Zamykają się, gdy woda jest skażona. Pracują trzy miesiące
w ujęciach wodociągów, filtrują, milczą albo biją na alarm, wracają do rzeki.
Nasza fontanna nie tryska wodą. Forma, która przez wieki obiecywała ruch
i oczyszczenie, od Berniniego po miejskie place, tu zastygła. Muszle z niewypalonej masy rozpadną się same: wilgoć, czas, grawitacja. Otacza je popiół.
Arte povera w 1967 roku powiedziało: dość. Dość marmuru, dość rynku, dość sztuki jako towaru. Ziemia, szmaty, gałęzie były wyborem etycznym, nie estetycznym.
Ta praca idzie tym samym tropem: żadnych nowych materiałów, żadnych nowych śmieci. Papier się rozpadnie; Popiół jest tym, co pozostanie i co wraca do obiegu bez niczyjej zgody.
Popielnica jest uczciwsza od fontanny. Nie obiecuje życia. Przechowuje koniec, który jest też początkiem: wapń, gleba, ekosystem. Mary Oliver powiedziała, że małż ma mięsień, który kocha być żywy. My mamy systemy, które kochają sprawiać wrażenie działających. Różnica jest zasadnicza: czy potrafimy jeszcze odróżnić obieg od pozoru obiegu i czy mamy odwagę usiąść przy tym, co zostało?
They have a muscle that loves being alive 2026
Mussels do not lie. They close up when the water is polluted. They work for three months in the water intake structures, filtering, remaining silent or sounding the alarm, before returning to the river. Our fountain does not gush with water.
A form that for centuries promised movement and purification, from Bernini to town squares, has here come to a standstill. The shells of unfired clay will crumble of their own accord: moisture, time, gravity. They are surrounded by ash.
In 1967, Arte Povera said: enough. Enough of marble, enough of the market, enough of art as
a commodity. Earth, rags and branches were an ethical choice, not an aesthetic one. This work follows the same line of thought: no new materials, no new rubbish. The paper will disintegrate; ash is what will remain and what returns to circulation without anyone’s permission.
An ashtray is more honest than a fountain. It does not promise life. It holds the end, which is also the beginning: calcium, soil, an ecosystem. Mary Oliver said that a mussel has a muscle that loves to be alive. We have systems that love to give the impression of working. The difference is
fundamental: can we still distinguish a cycle from the illusion of a cycle, and do we have the courage to sit with what remains?
Mają mięsień, który kocha być żywy, 2026
Małże nie kłamią. Zamykają się, gdy woda jest skażona. Pracują trzy miesiące
w ujęciach wodociągów, filtrują, milczą albo biją na alarm, wracają do rzeki.
Nasza fontanna nie tryska wodą. Forma, która przez wieki obiecywała ruch
i oczyszczenie, od Berniniego po miejskie place, tu zastygła. Muszle z niewypalonej masy rozpadną się same: wilgoć, czas, grawitacja. Otacza je popiół.
Arte povera w 1967 roku powiedziało: dość. Dość marmuru, dość rynku,
dość sztuki jako towaru. Ziemia, szmaty, gałęzie były wyborem etycznym, nie estetycznym.
Ta praca idzie tym samym tropem: żadnych nowych materiałów, żadnych nowych śmieci. Papier się rozpadnie; Popiół jest tym, co pozostanie i co wraca do obiegu bez niczyjej zgody.
Popielnica jest uczciwsza od fontanny. Nie obiecuje życia. Przechowuje koniec, który jest też początkiem: wapń, gleba, ekosystem. Mary Oliver powiedziała, że małż ma mięsień, który kocha być żywy. My mamy systemy, które kochają sprawiać wrażenie działających. Różnica jest zasadnicza:
czy potrafimy jeszcze odróżnić obieg od pozoru obiegu i czy mamy odwagę usiąść przy tym, co zostało?
They have a muscle that loves being alive 2026
Mussels do not lie. They close up when the water is polluted. They work for three months in the water intake structures, filtering, remaining silent or sounding the alarm, before returning to the river. Our fountain does not gush with water. A form that for centuries promised movement and purification, from Bernini to town squares, has here come to a standstill. The shells of unfired clay will crumble of their own accord: moisture, time, gravity.
They are surrounded by ash.
In 1967, Arte Povera said: enough. Enough of marble, enough of the market, enough of art as a commodity. Earth, rags and branches were an ethical choice, not an aesthetic one. This work follows the same line of thought: no new materials, no new rubbish. The paper will disintegrate; ash is what will remain and what returns to circulation without anyone’s permission.
An ashtray is more honest than a fountain. It does not promise life. It holds the end, which is also the beginning: calcium, soil, an ecosystem. Mary Oliver said that a mussel has a muscle that loves to be alive. We have systems that love to give the impression of working. The difference is fundamental: can we still distinguish a cycle from the illusion of a cycle, and do we have the courage to sit with what remains?
Mają mięsień, który kocha być żywy, 2026
Małże nie kłamią. Zamykają się, gdy woda jest skażona. Pracują trzy miesiące
w ujęciach wodociągów, filtrują, milczą albo biją na alarm, wracają do rzeki.
Nasza fontanna nie tryska wodą. Forma, która przez wieki obiecywała ruch
i oczyszczenie, od Berniniego po miejskie place, tu zastygła. Muszle z niewypalonej masy rozpadną się same: wilgoć, czas, grawitacja. Otacza je popiół.
Arte povera w 1967 roku powiedziało: dość. Dość marmuru, dość rynku, dość sztuki jako towaru. Ziemia, szmaty, gałęzie były wyborem etycznym, nie estetycznym.
Ta praca idzie tym samym tropem: żadnych nowych materiałów, żadnych nowych śmieci. Papier się rozpadnie; Popiół jest tym, co pozostanie i co wraca do obiegu bez niczyjej zgody.
Popielnica jest uczciwsza od fontanny. Nie obiecuje życia. Przechowuje koniec, który jest też początkiem: wapń, gleba, ekosystem. Mary Oliver powiedziała, że małż ma mięsień, który kocha być żywy. My mamy systemy, które kochają sprawiać wrażenie działających. Różnica jest zasadnicza: czy potrafimy jeszcze odróżnić obieg od pozoru obiegu i czy mamy odwagę usiąść przy tym, co zostało?
They have a muscle that loves being alive 2026
Mussels do not lie. They close up when the water is polluted. They work for three months in the water intake structures, filtering, remaining silent or sounding the alarm, before returning to the river. Our fountain does not gush with water. A form that for centuries promised movement and purification, from Bernini to town squares, has here come to a standstill. The shells of unfired clay will crumble of their own accord: moisture, time, gravity. They are surrounded by ash.
In 1967, Arte Povera said: enough. Enough of marble, enough of the market, enough of art as a commodity. Earth, rags and branches were an ethical choice, not an aesthetic one. This work follows the same line of thought: no new materials, no new rubbish.
The paper will disintegrate; ash is what will remain and what returns to circulation without anyone’s permission.
An ashtray is more honest than a fountain. It does not promise life. It holds the end, which is also the beginning: calcium, soil, an ecosystem. Mary Oliver said that a mussel has a muscle that loves to be alive. We have systems that love to give the impression of working. The difference is fundamental: can we still distinguish a cycle from the illusion of a cycle, and do we have the courage to sit with what remains?
Hydroza to kolektyw artystek wizualnych wywodzących się z medium fotografii. Tworzą go Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska i Kasia Ślesińska. Artystki pracują
z tekstami współczesnych badaczek i teoretyczek feministycznych, przekładając je na praktykę artystyczną.
Punktem wyjścia dla pierwszego projektu kolektywu był manifest Astridy Neimains Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym. Premierowy cykl Hydrozy Kto będzie płakał ostatni? skupiał się na ambiwalentnej naturze wody jako źródle życia, pamięci, przemocy i opresji. Projekt prezentowano w różnych odsłonach: w Pracowni Wschodniej (Warszawa, 2023), DOMIE (Poznań, 2023), Biurze Wystaw (Warszawa, 2024, jako część wystawy Znak Wodny, kuratorowanej przez Pawła Brylskiego
i Kwiaciarnię Grafiki) oraz, w formie podsumowania, w Galerii u Agatki (Wrocław, 2024).
W 2023 roku kolektyw został zaproszony do udziału w XV edycji Narracji, w najstarszym festiwalu multimediów i instalacji site-specific
w Gdańsku. Performance artystek ” Kropelka” był dostępny dla publiczności w listopadzie 2024. Kolektyw został zaproszony też do wystawy w Łodzi ART& Design 2024, Water Life, Water reconstructions.
Kolejny projekt Perpetua, na podstawie tekstu Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons Silvii Federici miał swoją odsłonę w 2025 r w GUA we Wrocławiu, a potem kolektyw brał udział w Sztuce Sąsiedztwa na zaproszenie wrocławskiego Instytutu Kultury Miejskiej.
W czerwcu 2026 na zaproszenie Muzeum Etnograficznego w Warszawie, ukazała się instalacja "Mają mięsień, który kocha być żywy", w ramach wystawy "Wszystko się zmieni".
Hydroza is a collective of visual artists with a background in photography. It comprises Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska and Kasia Ślesińska. The artists draw on the writings of contemporary feminist researchers and theorists, translating them into artistic practice.
The starting point for the collective’s first project was Astrid Neimain’s manifesto 'Hydrofeminism, or becoming a water body'. Hydroza’s debut series, 'Who will be the last to cry?', focused on the ambivalent nature of water as a source of life, memory, violence and oppression. The project was presented in various formats: at Pracownia Wschodnia (Warsaw, 2023), DOMIE (Poznan, 2023), Biuro Wystaw (Warsaw, 2024, as part of the exhibition *Znak Wodny*, curated by Paweł Brylski and Kwiaciarnia Grafiki) and, as a retrospective, at Galeria u Agatki (Wroclaw, 2024).
In 2023, the collective was invited to take part in the 15th edition of Narracja, Gdansk’s longest-running festival of multimedia and site-specific installations. The artists’ performance ‘Embrase water’ was open to the public in November 2024. The collective was also invited to take part in the ART&Design 2024 exhibition in Lodz, ‘Water Life, Water Reconstructions’.
Another Perpetua project, based on Silvia Federici’s text 'Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons', was staged in 2025 at GUA in Wroclaw, after which the collective took part in 'Sztuka Sąsiedztwa' at the invitation of the Wroclaw Institute of Urban Culture.
In June 2026, at the invitation of the State Museum od Ethnography in Warsaw,
the installation ‘They have a muscle that loves being alive’ was unveiled as part of the exhibition ‘Everything Will Change’.
Hydroza to kolektyw artystek wizualnych wywodzących się z medium fotografii. Tworzą go Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska
i Kasia Ślesińska. Artystki pracują z tekstami współczesnych badaczek
i teoretyczek feministycznych, przekładając je na praktykę artystyczną.
Punktem wyjścia dla pierwszego projektu kolektywu był manifest Astridy Neimains Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym. Premierowy cykl Hydrozy Kto będzie płakał ostatni? skupiał się na ambiwalentnej naturze wody jako źródle życia, pamięci, przemocy i opresji. Projekt prezentowano
w różnych odsłonach: w Pracowni Wschodniej (Warszawa, 2023), DOMIE (Poznań, 2023), Biurze Wystaw (Warszawa, 2024, jako część wystawy Znak Wodny, kuratorowanej przez Pawła Brylskiego i Kwiaciarnię Grafiki) oraz,
w formie podsumowania, w Galerii u Agatki (Wrocław, 2024).
W 2023 roku kolektyw został zaproszony do udziału w XV edycji Narracji,
w najstarszym festiwalu multimediów i instalacji site-specific w Gdańsku. Performance artystek ” Kropelka” był dostępny dla publiczności w listopadzie 2024. Kolektyw został zaproszony też do wystawy w Łodzi ART& Design 2024, Water Life, Water reconstructions.
Kolejny projekt Perpetua, na podstawie tekstu Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons Silvii Federici miał swoją odsłonę w 2025 r w GUA we Wrocławiu, a potem kolektyw brał udział w Sztuce Sąsiedztwa na zaproszenie wrocławskiego Instytutu Kultury Miejskiej.
W czerwcu 2026 na zaproszenie Muzeum Etnograficznego w Warszawie, ukazała się instalacja "Mają mięsień, który kocha być żywy", w ramach wystawy "Wszystko się zmieni".
Hydroza is a collective of visual artists with a background in photography. It comprises Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska and Kasia Ślesińska. The artists draw on the writings of contemporary feminist researchers and theorists, translating them into artistic practice.
The starting point for the collective’s first project was Astrid Neimain’s manifesto 'Hydrofeminism, or becoming a water body'. Hydroza’s debut series, 'Who will be the last to cry?', focused on the ambivalent nature of water as a source of life, memory, violence and oppression. The project was presented in various formats: at Pracownia Wschodnia (Warsaw, 2023), DOMIE (Poznan, 2023), Biuro Wystaw (Warsaw, 2024, as part of the exhibition *Znak Wodny*, curated by Paweł Brylski and Kwiaciarnia Grafiki) and, as a retrospective, at Galeria u Agatki (Wroclaw, 2024).
In 2023, the collective was invited to take part in the 15th edition of Narracja, Gdansk’s longest-running festival of multimedia and site-specific installations. The artists’ performance ‘Embrase water’ was open to the public in November 2024. The collective was also invited to take part in the ART&Design 2024 exhibition in Lodz, ‘Water Life, Water Reconstructions’.
Another Perpetua project, based on Silvia Federici’s text 'Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons', was staged in 2025 at GUA in Wroclaw, after which the collective took part in 'Sztuka Sąsiedztwa' at the invitation of the Wroclaw Institute of Urban Culture.
In June 2026, at the invitation of the State Museum od Ethnography in Warsaw,
the installation ‘They have a muscle that loves being alive’ was unveiled as part of the exhibition ‘Everything Will Change’.
Hydroza to kolektyw artystek wizualnych wywodzących się z medium fotografii. Tworzą go Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska i Kasia Ślesińska. Artystki pracują z tekstami współczesnych badaczek i teoretyczek feministycznych, przekładając je na praktykę artystyczną.
Punktem wyjścia dla pierwszego projektu kolektywu był manifest Astridy Neimains Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym. Premierowy cykl Hydrozy Kto będzie płakał ostatni? skupiał się na ambiwalentnej naturze wody jako źródle życia, pamięci, przemocy i opresji. Projekt prezentowano w różnych odsłonach: w Pracowni Wschodniej (Warszawa, 2023), DOMIE (Poznań, 2023), Biurze Wystaw (Warszawa, 2024, jako część wystawy Znak Wodny, kuratorowanej przez Pawła Brylskiego i Kwiaciarnię Grafiki) oraz, w formie podsumowania, w Galerii u Agatki (Wrocław, 2024).
W 2023 roku kolektyw został zaproszony do udziału w XV edycji Narracji, w najstarszym festiwalu multimediów i instalacji site-specific w Gdańsku. Performance artystek "Przytul wodę" był dostępny dla publiczności w listopadzie 2024. Kolektyw został zaproszony też do wystawy w Łodzi ART& Design 2024, Water Life, Water reconstructions.
Kolejny projekt Perpetua, na podstawie tekstu Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons Silvii Federici miał swoją odsłonę w 2025 r w GUA we Wrocławiu, a potem kolektyw brał udział w Sztuce Sąsiedztwa na zaproszenie wrocławskiego Instytutu Kultury Miejskiej.
W czerwcu 2026 na zaproszenie Muzeum Etnograficznego w Warszawie, ukazała się instalacja "Mają mięsień, który kocha być żywy", w ramach wystawy "Wszystko się zmieni".
Hydroza is a collective of visual artists whose practice grew out of photography.
It consists of Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska, and Kasia Ślesińska. The artists work with texts by contemporary feminist researchers and theorists, translating them into artistic practice.
The starting point for the collective’s first project was Astrid Neimain’s manifesto 'Hydrofeminism, or becoming a water body'. Hydroza’s debut series, 'Who will be the last to cry?', focused on the ambivalent nature of water as a source of life, memory, violence and oppression. The project was presented in various formats: at Pracownia Wschodnia (Warsaw, 2023), DOMIE (Poznan, 2023), Biuro Wystaw (Warsaw, 2024,
as part of the exhibition 'Znak Wodny', curated by Paweł Brylski and Kwiaciarnia Grafiki) and, as a retrospective, at Galeria u Agatki (Wroclaw, 2024).
In 2023, the collective was invited to take part in the 15th edition of Narracja, Gdansk’s longest-running festival of multimedia and site-specific installations. The artists’ performance ‘Embrace water’ was open to the public in November 2024. The collective was also invited to take part in the ART&Design 2024 exhibition in Lodz, ‘Water Life, Water Reconstructions’.
Another Perpetua project, based on Silvia Federici’s text 'Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons', was staged in 2025 at GUA in Wroclaw, after which the collective took part in 'Sztuka Sąsiedztwa' at the invitation of the IKM Wroclaw.
In June 2026, at the invitation of the State Museum od Ethnography in Warsaw,
the installation ‘They have a muscle that loves being alive’ was unveiled as part of the exhibition ‘Everything Will Change’.
Mają mięsień, który kocha być żywy 2026
They have a muscle that loves being alive 2026
Kto będzie płakał ostatni? 2023
Who will be the last to cry? 2023
Astrida Neimanis jest autorką koncepcji hydrofeminizmu badającej związki między płcią, żywiołem wody i naszym środowiskiem.
W swoim tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” badaczka wskazuje na wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie,
u noworodka składające z 80 % z wody, staje się dzięki temu integralną częścią przyrody i całego złożonego systemu przekazywania treści. Idea ciała wodnego, wprowadzona, przez Neimanis zyskuje kształt w pracach sześciu fotografek współtworzących kolektyw Hydroza. Nasze projekty eksplorują temat wody jako źródła życia, pamięci, przemocy i opresji.
Astrida Neimanis is the author of the concept of hydrofeminism, which explores the relationship between gender, the element of water and our environment. In her text, that was the starting point of collective mutual reading, "Hydrofeminism,
or becoming a water body," the researcher points to water as a building block, transmitter and archive of meaning. The human body, in an infant consisting of 80% water, thus becomes an integral part of nature and the whole complex system of transmitting content. The idea of the water body, introduced by Neimanis, takes shape in the works of six female photographers who co-found the Hydroza collective. Our projects aim to explore the theme of water as a source of life, memory, violence and oppression.
Astrida Neimanis jest autorką koncepcji hydrofeminizmu badającej związki między płcią, żywiołem wody i naszym środowiskiem.
W swoim tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” badaczka wskazuje na wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające z 80 % z wody, staje się dzięki temu integralną częścią przyrody
i całego złożonego systemu przekazywania treści. Idea ciała wodnego, wprowadzona, przez Neimanis zyskuje kształt w pracach sześciu fotografek współtworzących kolektyw Hydroza. Nasze projekty eksplorują temat wody jako źródła życia, pamięci, przemocy i opresji.
Astrida Neimanis is the author of the concept of hydrofeminism, which explores the relationship between gender, the element of water and our environment. In her text, that was the starting point of collective mutual reading, "Hydrofeminism,
or becoming a water body," the researcher points to water as a building block, transmitter and archive of meaning. The human body, in an infant consisting of 80% water, thus becomes an integral part of nature and the whole complex system of transmitting content. The idea of the water body, introduced by Neimanis, takes shape in the works of six female photographers who co-found the Hydroza collective. Our projects aim to explore the theme of water as a source of life, memory, violence and oppression.
Astrida Neimanis jest autorką koncepcji hydrofeminizmu badającej związki między płcią, żywiołem wody i naszym środowiskiem.
W swoim tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” badaczka wskazuje na wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające z 80 % z wody, staje się dzięki temu integralną częścią przyrody i całego złożonego systemu przekazywania treści. Idea ciała wodnego, wprowadzona, przez Neimanis zyskuje kształt w pracach sześciu fotografek współtworzących kolektyw Hydroza. Nasze projekty eksplorują temat wody jako źródła życia, pamięci, przemocy i opresji.
Astrida Neimanis is the author of the concept of hydrofeminism, which explores the relationship between gender, the element of water and our environment. In her text, that was the starting point of collective mutual reading, "Hydrofeminism, or becoming a water body," the researcher points
to water as a building block, transmitter and archive of meaning. The human body, in an infant consisting of 80% water, thus becomes an integral part of nature and the whole complex system of transmitting content. The idea of the water body, introduced by Neimanis, takes shape in the works of six female photographers who co-found the Hydroza collective. Our projects aim to explore the theme of water as a source of life, memory, violence and oppression.
Astrida Neimanis jest autorką koncepcji hydrofeminizmu badającej związki między płcią, żywiołem wody i naszym środowiskiem.
W swoim tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” badaczka wskazuje na wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające z 80 % z wody, staje się dzięki temu integralną częścią przyrody
i całego złożonego systemu przekazywania treści. Idea ciała wodnego, wprowadzona, przez Neimanis zyskuje kształt w pracach sześciu fotografek współtworzących kolektyw Hydroza. Nasze projekty eksplorują temat wody jako źródła życia, pamięci, przemocy i opresji.
Astrida Neimanis is the author of the concept of hydrofeminism, which explores the relationship between gender, the element of water and our environment. In her text, that was the starting point of collective mutual reading, "Hydrofeminism, or becoming
a water body," the researcher points to water as a building block, transmitter and archive of meaning. The human body, in an infant consisting of 80% water, thus becomes an integral part of nature and the whole complex system of transmitting content. The idea of the water body, introduced by Neimanis, takes shape in the works of six female photographers who co-found the Hydroza collective. Our projects aim to explore the theme of water as a source of life, memory, violence and oppression.
od lewej:
from the left:
Jadwiga Janowska (do/to 2025)
Iga Mroziak (do/to 2025)
Jagoda Malanin
Milena Soporowska
Kasia Rysiak
Kasia Ślesińska
Dokumentacja wystawy Perpetua, GUA Collective, Wrocław 2025
Documentation of the exhibition Perpetua, GUA Collective, Wroclaw 2025
fot. Kasia Ślesińska
Wystawa Perpetua to refleksja nad współczesnym światem, w którym praca, zmęczenie i presja efektywności stają się nie tyle tłem, co sednem codziennego doświadczenia. To praca bez końca, niedostrzegalna
i niedoceniana, która nie tylko konstytuuje nasze życie, ale i przenika je do samego rdzenia. Staje się ona punktem wyjścia dla wystawy oraz pięciu cykli stworzonych przez Jagodę Malanin, Igę Mroziak, Kasię Rysiak, Milenę Soporowską i Kasię Ślesińską.
Perpetua to pięć powiązanych ze sobą projektów, które wspólnie tworzą opowieść o współczesnych systemach pracy i przymusie wydajności. Centralnym wątkiem wystawy jest wyczerpanie – fizyczne, emocjonalne
i poznawcze – jako stan, który nie jest już anomalią, lecz normą.
Projekt kolektywu Hydroza sytuuje się w nurcie sztuki feministycznej, a zarazem sięga po ostrze teorii krytycznej,
by postawić pytania o społeczny status wysiłku, który jest jednocześnie niezbędny
i niewidoczny. Wchodząc w dialog z myślą Silvii Federici, artystki przypominają, że kapitalizm – od swoich narodzin – opiera się na systemowym wyzysku pracy opiekuńczej. Federici analizuje, jak niewidzialność tej pracy skutkuje jej deprecjacją, co
w konsekwencji podtrzymuje głębokie struktury nierówności społecznej.
Z kolei Byung-Chul Han w Społeczeństwie zmęczenia ukazuje, że współczesne wyczerpanie nie ogranicza się do ciała – to także wewnętrzne wypalenie, wynikające z przymusu nieustannego przekraczania siebie. Efektywność staje się fetyszem, a jednostka – swoim własnym nadzorcą. Kobiece zmęczenie, uwikłane w ten system, staje
się tu nie tylko tematem, ale i metaforą kondycji całego społeczeństwa.
Perpetua to próba uchwycenia momentu krytycznego – punktu przeciążenia. Artystki nie tylko badają mechanizmy opresji,
ale i wskazują na to, jak ciało – szczególnie ciało kobiece – staje się polem intensywnego wyzysku. W świecie, w którym nawet odpoczynek został zawłaszczony przez przymus produktywności, ciało nie ma prawa do bezczynności. W tej sytuacji Perpetua Femina to nie tylko figura oporu, lecz także struktura zmęczenia: odzwierciedla społeczeństwo, które nie potrafi – a może już nie chce – się zatrzymać.
Kuratorka Agata Grzych
Wystawa Perpetua to refleksja nad współczesnym światem, w którym praca, zmęczenie i presja efektywności stają się nie tyle tłem, co sednem codziennego doświadczenia. To praca bez końca, niedostrzegalna i niedoceniana, która nie tylko konstytuuje nasze życie, ale i przenika je do samego rdzenia. Staje się ona punktem wyjścia dla wystawy oraz pięciu cykli stworzonych przez Jagodę Malanin, Igę Mroziak, Kasię Rysiak, Milenę Soporowską i Kasię Ślesińską.
Perpetua to pięć powiązanych ze sobą projektów, które wspólnie tworzą opowieść
o współczesnych systemach pracy i przymusie wydajności. Centralnym wątkiem wystawy jest wyczerpanie – fizyczne, emocjonalne i poznawcze – jako stan, który nie jest już anomalią, lecz normą.
Projekt kolektywu Hydroza sytuuje się w nurcie sztuki feministycznej, a zarazem sięga po ostrze teorii krytycznej, by postawić pytania o społeczny status wysiłku, który jest jednocześnie niezbędny i niewidoczny. Wchodząc w dialog z myślą Silvii Federici, artystki przypominają, że kapitalizm – od swoich narodzin – opiera się na systemowym wyzysku pracy opiekuńczej. Federici analizuje, jak niewidzialność tej pracy skutkuje jej deprecjacją, co w konsekwencji podtrzymuje głębokie struktury nierówności społecznej.
Z kolei Byung-Chul Han w Społeczeństwie zmęczenia ukazuje, że współczesne wyczerpanie nie ogranicza się do ciała – to także wewnętrzne wypalenie, wynikające
z przymusu nieustannego przekraczania siebie. Efektywność staje się fetyszem,
a jednostka – swoim własnym nadzorcą. Kobiece zmęczenie, uwikłane w ten system, staje się tu nie tylko tematem, ale i metaforą kondycji całego społeczeństwa.
Perpetua to próba uchwycenia momentu krytycznego – punktu przeciążenia. Artystki nie tylko badają mechanizmy opresji, ale i wskazują na to, jak ciało – szczególnie ciało kobiece – staje się polem intensywnego wyzysku. W świecie, w którym nawet odpoczynek został zawłaszczony przez przymus produktywności,
ciało nie ma prawa do bezczynności. W tej sytuacji Perpetua Femina to nie tylko figura oporu, lecz także struktura zmęczenia: odzwierciedla społeczeństwo, które nie potrafi
– a może już nie chce – się zatrzymać.
Kuratorka Agata Grzych
The 'Perpetua' exhibition is a reflection on the contemporary world, in which work, fatigue and the pressure to be efficient are becoming not so much a backdrop as the very core of our everyday experience. It is endless labour - invisible and undervalued - which not only shapes our lives but also permeates them to their very core. It serves as the starting point for the exhibition and the five series created by Jagoda Malanin,
Iga Mroziak, Kasia Rysiak, Milena Soporowska and Kasia Ślesińska.
'Perpetua' comprises five interlinked projects which, taken together, tell a story about contemporary systems of work and the pressure to be productive. The central theme of the exhibition is exhaustion - physical, emotional and cognitive - as a state that is no longer an anomaly, but the norm.
The Hydroza collective’s project is situated within the tradition of feminist art, whilst also drawing on the sharp edge of critical theory to raise questions about the social status of labour that is both essential and invisible. Engaging in a dialogue with the ideas of Silvia Federici, the artists remind us that capitalism - from its very inception -has been based on the systemic exploitation of care work. Federici analyses how the invisibility of this work leads to its devaluation, which in turn perpetuates deep-seated structures of social inequality.
Byung-Chul Han, in his book 'The burnout out society', shows that contemporary exhaustion is not limited to the body - it is also an inner burnout resulting from the compulsion to constantly push oneself beyond one’s limits. Efficiency becomes a fetish, and the individual becomes their own overseer. Women’s fatigue, entangled in this system, becomes not only a subject here, but also a metaphor for the condition of society as a whole.
'Perpetua' is an attempt to capture a critical moment - a breaking point. The artists not only explore the mechanisms of oppression, but also highlight how the body -particularly the female body - becomes a site of intense exploitation. In a world where even rest has been appropriated by the pressure to be productive, the body has no right to inactivity. In this context, Perpetua Femina is not only a figure of resistance, but also a symbol of exhaustion: it reflects a society that is unable - or perhaps no longer willing - to stop.
Curator Agata Grzych
Dokumentacja wystawy PERPETUA, GUA Collective, Wrocław 2025
Documentation of the exhibition PERPETUA, GUA Collective, Wroclaw 2025
fot. Kasia Ślesińska
Dokumentacja działania performatywnego Przytul Wodę podczas XV Festiwalu Narracje w Gdańsku, 2024
Documentation of the performative action Embrace Water during the 15th Narracje Festival in Gdansk, 2024
fot. Jadwiga Janowska
Iga Mroziak
Kasia Rysiak
Jagoda Malanin
Kasia Ślesińska
Jadwiga Janowska
Milena Soporowska
Kolektyw powstał dzięki spotkaniu na masterclass Nikon-NOOR Academy w Warszawie w 2022 r.
Przytul Wodę, kostium/performance
Kolektyw Hydroza, w ramach festiwalu Narracje 2024 na gdańskim Niedźwiedniku, zaprezentował projekt artystyczny łączący elementy performancu, sztuki partycypacyjnej i ekologii. Centralnym elementem instalacji jest żywa maskotka- uczestniczki kolektywu przebrane za kroplę wody, wchodziły w interakcje z uczestnikami wydarzenia.
Kropelka, bo tak nazwano maskotkę, nie jest jednak typowym wesołym bohaterem. Artystki z kolektywu Hydroza chcą w ten sposób zwrócić uwagę na problemy związane z zanieczyszczeniem i niedoborem wody, jednocześnie tworząc przestrzeń do refleksji i empatii. Powłoka maskotki została uszyta
z fragmentów materiałów z recyclingu, zebranych kolektywnie.
Ten partycypacyjny element nie tylko wzmacnia więź społeczności
z projektem, ale również symbolizuje zbiorową odpowiedzialność za zasoby wodne.
Inspiracją dla tej koncepcji były nie tylko popularne maskotki-aktorzy znane
z górskich uzdrowisk i kurortów, ale również działania artystów performatywnych z lat 60. i 70. XX wieku. Te gesty mają nie tylko ludyczny charakter, ale również symbolizują troskę o środowisko i zasoby wodne. Hydroza wykorzystuje humor i interakcję do poruszania kwestii społecznych
i ekologicznych.
Embrace Water performance/costume 2024
Figures in plush costumes strolling along promenades are a tradition in many resorts – the most famous being the White Bear of Zakopane. This type of live mascots inspired Hydroza, becoming the central element of their Embrace Water performance. During NARRACJE, members of the collective, dressed as the Waterdrop, interact with festival-goers.
However, Waterdrop is not a typical, cheerful element of the sanatorium landscape but a figuration of the concept of hydrocommunity. By creating the sad Waterdrop, the artists draw our attention to the damage inflicted on the planet’s waters and water systems. The mascot’s costume was sewn from collectively gathered fragments of second-hand fabrics, highlighting our shared responsibility for Earth’s water resources.
The project’s performative aspect involves the opportunity to interact directly with the sad Waterdrop. Anyone can approach the mascot, give her a hug, or take a selfie with her. These gestures symbolise care for the environment and water resources. By initiating the act of “embracing water”, Hydroza uses humour and interaction to discuss responsibility for our hydrocommunity.
This planetary hydrocommunity does not exist outside of us but literally flows through us.
Przytul Wodę, kostium/performance
Kolektyw Hydroza, w ramach festiwalu Narracje 2024 na gdańskim Niedźwiedniku, zaprezentował projekt artystyczny łączący elementy performancu, sztuki partycypacyjnej i ekologii. Centralnym elementem instalacji jest żywa maskotka- uczestniczki kolektywu przebrane za kroplę wody, wchodziły w interakcje z uczestnikami wydarzenia.
Kropelka, bo tak nazwano maskotkę, nie jest jednak typowym wesołym bohaterem. Artystki z kolektywu Hydroza chcą w ten sposób zwrócić uwagę
na problemy związane z zanieczyszczeniem i niedoborem wody, jednocześnie tworząc przestrzeń do refleksji i empatii. Powłoka maskotki została uszyta
z fragmentów materiałów z recyclingu, zebranych kolektywnie.
Ten partycypacyjny element nie tylko wzmacnia więź społeczności z projektem, ale również symbolizuje zbiorową odpowiedzialność za zasoby wodne.
Inspiracją dla tej koncepcji były nie tylko popularne maskotki-aktorzy znane z górskich uzdrowisk i kurortów, ale również działania artystów performatywnych z lat 60. i 70. XX wieku. Te gesty mają nie tylko ludyczny charakter, ale również symbolizują troskę o środowisko i zasoby wodne. Hydroza wykorzystuje humor i interakcję do poruszania kwestii społecznych i ekologicznych.
Przytul Wodę, kostium/performance
Kolektyw Hydroza, w ramach festiwalu Narracje 2024 na gdańskim Niedźwiedniku, zaprezentował projekt artystyczny łączący elementy performancu, sztuki partycypacyjnej i ekologii. Centralnym elementem instalacji jest żywa maskotka- uczestniczki kolektywu przebrane za kroplę wody, wchodziły w interakcje
z uczestnikami wydarzenia.
Kropelka, bo tak nazwano maskotkę, nie jest jednak typowym wesołym bohaterem. Artystki z kolektywu Hydroza chcą w ten sposób zwrócić uwagę na problemy związane z zanieczyszczeniem
i niedoborem wody, jednocześnie tworząc przestrzeń do refleksji i empatii. Powłoka maskotki została uszyta z fragmentów materiałów z recyclingu, zebranych kolektywnie. Ten partycypacyjny element nie tylko wzmacnia więź społeczności z projektem, ale również symbolizuje zbiorową odpowiedzialność za zasoby wodne.
Inspiracją dla tej koncepcji były nie tylko popularne maskotki-aktorzy znane z górskich uzdrowisk
i kurortów, ale również działania artystów performatywnych z lat 60. i 70. XX wieku. Te gesty mają nie tylko ludyczny charakter, ale również symbolizują troskę o środowisko i zasoby wodne. Hydroza wykorzystuje humor i interakcję do poruszania kwestii społecznych i ekologicznych.
Przytul Wodę, kostium/performance 2024
Kolektyw Hydroza, w ramach festiwalu Narracje 2024 na gdańskim Niedźwiedniku, zaprezentował projekt artystyczny łączący elementy performancu, sztuki partycypacyjnej i ekologii. Centralnym elementem instalacji jest żywa maskotka- uczestniczki kolektywu przebrane za kroplę wody, wchodziły w interakcje
z uczestnikami wydarzenia.
Kropelka, bo tak nazwano maskotkę, nie jest jednak typowym wesołym bohaterem. Artystki z kolektywu Hydroza chcą w ten sposób zwrócić uwagę na problemy związane z zanieczyszczeniem i niedoborem wody, jednocześnie tworząc przestrzeń do refleksji i empatii. Powłoka maskotki została uszyta z fragmentów materiałów z recyclingu, zebranych kolektywnie. Ten partycypacyjny element nie tylko wzmacnia więź społeczności z projektem, ale również symbolizuje zbiorową odpowiedzialność za zasoby wodne.
Inspiracją dla tej koncepcji były nie tylko popularne maskotki-aktorzy znane z górskich uzdrowisk i kurortów, ale również działania artystów performatywnych z lat 60. i 70. XX wieku. Te gesty mają nie tylko ludyczny charakter, ale również symbolizują troskę
o środowisko i zasoby wodne. Hydroza wykorzystuje humor i interakcję do poruszania kwestii społecznych i ekologicznych.
Embrace Water performance/costume 2024
Figures in plush costumes strolling along promenades are a tradition in many resorts – the most famous being the White Bear of Zakopane. This type of live mascots inspired Hydroza, becoming the central element of their Embrace Water performance.
During NARRACJE, members of the collective, dressed as the Waterdrop, interact with festival-goers.
However, Waterdrop is not a typical, cheerful element of the sanatorium landscape but a figuration of the concept of hydrocommunity. By creating the sad Waterdrop,
the artists draw our attention to the damage inflicted on the planet’s waters and water systems. The mascot’s costume was sewn from collectively gathered fragments of second-hand fabrics, highlighting our shared responsibility for Earth’s water resources.
The project’s performative aspect involves the opportunity to interact directly with the sad Waterdrop. Anyone can approach the mascot, give her a hug, or take a selfie with her. These gestures symbolise care for the environment and water resources.
By initiating the act of “embracing water”, Hydroza uses humour and interaction to discuss responsibility for our hydrocommunity. This planetary hydrocommunity does not exist outside of us but literally flows through us.
Dokumentacja działania performatywnego Przytul Wodę podczas XV Festiwalu Narracje w Gdańsku, 2024
Documentation of the performative action Embrace Water during the 15th Narracje Festival in Gdansk, 2024
fot. Jadwiga Janowska
Przytul Wodę 2024
Embrace Water 2024
Dokumentacja wystawy Kto będzie płakał ostatni?
DOMIE, Poznań 2023
Documentation of the exhibition Who will be the last to cry? DOMIE, Poznan 20223
fot. Stan Wawrzecki
Dokumentacja wystawy Kto będzie płakał ostatni? DOMIE, Poznań 2023
Documentation of the exhibition Who will be the last to cry? DOMIE, Poznan 20223
fot. Stan Wawrzecki
Dokumentacja wystawy Kto będzie płakał ostatni?
Foto Pracownia Wschodnia, Warszawa 2023
Documentation of the exhibition Who will be the last to cry? Foto Pracownia Wschodnia, Warsaw 2023
fot. Kasia Rysiak
Dokumentacja wystawy Kto będzie płakał ostatni? Foto Pracownia Wschodnia, Warszawa 2023
Documentation of the exhibition Who will be the last to cry? Foto Pracownia Wschodnia, Warsaw 2023
fot. Kasia Rysiak
Astrida Neimanis jest autorką koncepcji hydrofeminizmu badającej związki między płcią, żywiołem wody i naszym środowiskiem.
W swoim tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” badaczka wskazuje na wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające z 80 % z wody, staje się dzięki temu integralną częścią przyrody
i całego złożonego systemu przekazywania treści. Idea ciała wodnego, wprowadzona, przez Neimanis zyskuje kształt w pracach sześciu fotografek współtworzących kolektyw Hydroza.
Astrida Neimanis is the author of the concept of hydrofeminism, which explores the relationship between gender, the element of water and our environment. In her text, that was the starting point of collective mutual reading, "Hydrofeminism, or becoming
a water body," the researcher points to water as
a building block, transmitter and archive of meaning. The human body, in an infant consisting of 80% water, thus becomes an integral part of nature and the whole complex system of transmitting content. The idea of the water body, introduced by Neimanis, takes shape in the works of six female photographers who co-found the Hydroza collective. Our projects aim to explore the theme of water as a source of life, memory, violence and oppression.
Iga Mroziak
Kasia Rysiak
Jagoda Malanin
Kasia Ślesińska
Jadwiga Janowska
Milena Soporowska
Kolektyw powstał dzięki spotkaniu na masterclass Nikon-NOOR Academy w Warszawie w 2022 r.
KOLEKTYW HYDROZA
HYDROZA COLLECTIVE
KASIA RYSIAK
fot. Goś Patalas 2023
Wystawa Perpetua to refleksja nad współczesnym światem, w którym praca, zmęczenie i presja efektywności stają się nie tyle tłem, co sednem codziennego doświadczenia. To praca bez końca, niedostrzegalna
i niedoceniana, która nie tylko konstytuuje nasze życie, ale i przenika je do samego rdzenia. Staje się ona punktem wyjścia dla wystawy oraz pięciu cykli stworzonych przez Jagodę Malanin, Igę Mroziak, Kasię Rysiak, Milenę Soporowską i Kasię Ślesińską.
Perpetua to pięć powiązanych ze sobą projektów, które wspólnie tworzą opowieść
o współczesnych systemach pracy i przymusie wydajności. Centralnym wątkiem wystawy jest wyczerpanie – fizyczne, emocjonalne i poznawcze – jako stan, który nie jest już anomalią, lecz normą.
Projekt kolektywu Hydroza sytuuje się w nurcie sztuki feministycznej, a zarazem sięga po ostrze teorii krytycznej, by postawić pytania o społeczny status wysiłku, który jest jednocześnie niezbędny i niewidoczny. Wchodząc w dialog z myślą Silvii Federici, artystki przypominają, że kapitalizm – od swoich narodzin – opiera się na systemowym wyzysku pracy opiekuńczej. Federici analizuje, jak niewidzialność tej pracy skutkuje jej deprecjacją, co w konsekwencji podtrzymuje głębokie struktury nierówności społecznej.
Z kolei Byung-Chul Han w Społeczeństwie zmęczenia ukazuje, że współczesne wyczerpanie nie ogranicza się do ciała – to także wewnętrzne wypalenie, wynikające
z przymusu nieustannego przekraczania siebie. Efektywność staje się fetyszem, a jednostka – swoim własnym nadzorcą. Kobiece zmęczenie, uwikłane w ten system, staje się tu nie tylko tematem, ale i metaforą kondycji całego społeczeństwa.
Perpetua to próba uchwycenia momentu krytycznego – punktu przeciążenia. Artystki nie tylko badają mechanizmy opresji, ale i wskazują na to, jak ciało – szczególnie ciało kobiece – staje się polem intensywnego wyzysku. W świecie, w którym nawet odpoczynek został zawłaszczony przez przymus produktywności, ciało nie ma prawa do bezczynności. W tej sytuacji Perpetua Femina to nie tylko figura oporu, lecz także struktura zmęczenia: odzwierciedla społeczeństwo, które nie potrafi – a może już nie chce – się zatrzymać.
Kuratorka Agata Grzych
The 'Perpetua' exhibition is a reflection on the contemporary world, in which work, fatigue and the pressure to be efficient are becoming not so much a backdrop as the very core of our everyday experience. It is endless labour - invisible and undervalued - which not only shapes our lives but also permeates them to their very core. It serves as the starting point for the exhibition and the five series created by Jagoda Malanin,
Iga Mroziak, Kasia Rysiak, Milena Soporowska and Kasia Ślesińska.
'Perpetua' comprises five interlinked projects which, taken together, tell a story about contemporary systems of work and the pressure to be productive. The central theme of the exhibition is exhaustion - physical, emotional and cognitive - as a state that is no longer an anomaly, but the norm.
The Hydroza collective’s project is situated within the tradition of feminist art, whilst also drawing on the sharp edge of critical theory to raise questions about the social status of labour that is both essential and invisible. Engaging in a dialogue with the ideas of Silvia Federici, the artists remind us that capitalism - from its very inception -has been based on the systemic exploitation of care work. Federici analyses how the invisibility of this work leads to its devaluation, which in turn perpetuates deep-seated structures of social inequality.
Byung-Chul Han, in his book 'The burnout out society', shows that contemporary exhaustion is not limited to the body - it is also an inner burnout resulting from the compulsion to constantly push oneself beyond one’s limits. Efficiency becomes a fetish, and the individual becomes their own overseer. Women’s fatigue, entangled in this system, becomes not only a subject here, but also a metaphor for the condition of society as a whole.
'Perpetua' is an attempt to capture a critical moment - a breaking point. The artists not only explore the mechanisms of oppression, but also highlight how the body -particularly the female body - becomes a site of intense exploitation. In a world where even rest has been appropriated by the pressure to be productive, the body has no right to inactivity. In this context, Perpetua Femina is not only a figure of resistance, but also a symbol of exhaustion: it reflects a society that is unable - or perhaps no longer willing - to stop.
Curator Agata Grzych
Wystawa Perpetua to refleksja nad współczesnym światem, w którym praca, zmęczenie i presja efektywności stają się nie tyle tłem, co sednem codziennego doświadczenia. To praca bez końca, niedostrzegalna
i niedoceniana, która nie tylko konstytuuje nasze życie, ale i przenika je do samego rdzenia. Staje się ona punktem wyjścia dla wystawy oraz pięciu cykli stworzonych przez Jagodę Malanin, Igę Mroziak, Kasię Rysiak, Milenę Soporowską i Kasię Ślesińską.
Perpetua to pięć powiązanych ze sobą projektów, które wspólnie tworzą opowieść o współczesnych systemach pracy i przymusie wydajności. Centralnym wątkiem wystawy jest wyczerpanie – fizyczne, emocjonalne
i poznawcze – jako stan, który nie jest już anomalią, lecz normą.
Projekt kolektywu Hydroza sytuuje się w nurcie sztuki feministycznej,
a zarazem sięga po ostrze teorii krytycznej,
by postawić pytania o społeczny status wysiłku, który jest jednocześnie niezbędny i niewidoczny. Wchodząc w dialog z myślą Silvii Federici, artystki przypominają, że kapitalizm – od swoich narodzin – opiera się na systemowym wyzysku pracy opiekuńczej. Federici analizuje, jak niewidzialność tej pracy skutkuje jej deprecjacją, co w konsekwencji podtrzymuje głębokie struktury nierówności społecznej.
Z kolei Byung-Chul Han w Społeczeństwie zmęczenia ukazuje, żewspółczesne wyczerpanie nie ogranicza się do ciała – to także wewnętrzne wypalenie, wynikające z przymusu nieustannego przekraczania siebie. Efektywność staje się fetyszem, a jednostka – swoim własnym nadzorcą. Kobiece zmęczenie, uwikłane w ten system, staje się tu nie tylko tematem,
ale i metaforą kondycji całego społeczeństwa.
Perpetua to próba uchwycenia momentu krytycznego – punktu przeciążenia. Artystki nie tylko badają mechanizmy opresji,
ale i wskazują na to, jak ciało – szczególnie ciało kobiece – staje się polem intensywnego wyzysku. W świecie, w którym nawet odpoczynek został zawłaszczony przez przymus produktywności, ciało nie ma prawa do bezczynności. W tej sytuacji Perpetua Femina to nie tylko figura oporu, lecz także struktura zmęczenia: odzwierciedla społeczeństwo, które nie potrafi – a może już nie chce – się zatrzymać.
Kuratorka Agata Grzych
The 'Perpetua' exhibition is a reflection on the contemporary world, in which work, fatigue and the pressure to be efficient are becoming not so much
a backdrop as the very core of our everyday experience. It is endless labour - invisible and undervalued - which not only shapes our lives but also permeates them to their very core. It serves as the starting point for the exhibition and the five series created by Jagoda Malanin, Iga Mroziak,
Kasia Rysiak, Milena Soporowska and Kasia Ślesińska.
'Perpetua' comprises five interlinked projects which, taken together, tell
a story about contemporary systems of work and the pressure to be productive. The central theme of the exhibition is exhaustion - physical, emotional and cognitive - as a state that is no longer an anomaly, but the norm.
The Hydroza collective’s project is situated within the tradition of feminist art, whilst also drawing on the sharp edge of critical theory to raise questions about the social status of labour that is both essential and invisible. Engaging in a dialogue with the ideas of Silvia Federici, the artists remind us that capitalism - from its very inception -has been based on the systemic exploitation of care work. Federici analyses how the invisibility of this work leads to its devaluation, which in turn perpetuates deep-seated structures of social inequality.
Byung-Chul Han, in his book 'The burnout out society', shows that contemporary exhaustion is not limited to the body - it is also an inner burnout resulting from the compulsion to constantly push oneself beyond one’s limits. Efficiency becomes a fetish, and the individual becomes their
own overseer. Women’s fatigue, entangled in this system, becomes not only
a subject here, but also a metaphor for the condition of society as a whole.
'Perpetua' is an attempt to capture a critical moment - a breaking point. The artists not only explore the mechanisms of oppression, but also highlight how the body -particularly the female body - becomes a site of intense exploitation. In a world where even rest has been appropriated by the pressure to be productive, the body has no right to inactivity. In this context, Perpetua Femina is not only a figure of resistance, but also a symbol of exhaustion: it reflects a society that is unable - or perhaps no longer willing - to stop.
Curator Agata Grzych
Wystawa Perpetua to refleksja nad współczesnym światem, w którym praca, zmęczenie i presja efektywności stają się nie tyle tłem, co sednem codziennego doświadczenia. To praca bez końca, niedostrzegalna i niedoceniana, która nie tylko konstytuuje nasze życie, ale i przenika je do samego rdzenia. Staje się ona punktem wyjścia dla wystawy oraz pięciu cykli stworzonych przez Jagodę Malanin, Igę Mroziak, Kasię Rysiak, Milenę Soporowską
i Kasię Ślesińską.
Perpetua to pięć powiązanych ze sobą projektów, które wspólnie tworzą opowieść o współczesnych systemach pracy i przymusie wydajności. Centralnym wątkiem wystawy jest wyczerpanie – fizyczne, emocjonalne i poznawcze – jako stan,
który nie jest już anomalią, lecz normą.
Projekt kolektywu Hydroza sytuuje się w nurcie sztuki feministycznej, a zarazem sięga po ostrze teorii krytycznej, by postawić pytania o społeczny status wysiłku, który jest jednocześnie niezbędny
i niewidoczny. Wchodząc w dialog z myślą Silvii Federici, artystki przypominają, że kapitalizm – od swoich narodzin – opiera się na systemowym wyzysku pracy opiekuńczej. Federici analizuje, jak niewidzialność tej pracy skutkuje jej deprecjacją,
co w konsekwencji podtrzymuje głębokie struktury nierówności społecznej.
Z kolei Byung-Chul Han w Społeczeństwie zmęczenia ukazuje, że współczesne wyczerpanie
nie ogranicza się do ciała – to także wewnętrzne wypalenie, wynikające z przymusu nieustannego przekraczania siebie. Efektywność staje się
fetyszem, a jednostka – swoim własnym nadzorcą. Kobiece zmęczenie, uwikłane w ten system, staje
się tu nie tylko tematem, ale i metaforą kondycji całego społeczeństwa.
Perpetua to próba uchwycenia momentu krytycznego – punktu przeciążenia. Artystki nie tylko badają mechanizmy opresji, ale i wskazują
na to, jak ciało – szczególnie ciało kobiece – staje się polem intensywnego wyzysku.
W świecie, w którym nawet odpoczynek został zawłaszczony przez przymus produktywności,
ciało nie ma prawa do bezczynności.
W tej sytuacji Perpetua Femina to nie tylko figura oporu, lecz także struktura zmęczenia: odzwierciedla społeczeństwo, które nie potrafi
– a może już nie chce – się zatrzymać.
Kuratorka Agata Grzych
The 'Perpetua' exhibition is a reflection on the contemporary world, in which work, fatigue and the pressure to be efficient are becoming not so much
a backdrop as the very core of our everyday experience. It is endless labour - invisible and undervalued - which not only shapes our lives but also permeates them to their very core. It serves as the starting point for the exhibition and the five series created by Jagoda Malanin, Iga Mroziak, Kasia Rysiak, Milena Soporowska and Kasia Ślesińska.
'Perpetua' comprises five interlinked projects which, taken together, tell a story about contemporary systems of work and the pressure to be productive. The central theme of the exhibition is exhaustion - physical, emotional and cognitive - as a state that is no longer an anomaly, but the norm.
The Hydroza collective’s project is situated within the tradition of feminist art, whilst also drawing on the sharp edge of critical theory to raise questions about the social status of labour that is both essential and invisible. Engaging in a dialogue with the ideas of Silvia Federici, the artists remind us that capitalism - from its very inception -has been based on the systemic exploitation of care work. Federici analyses how the invisibility of this work leads to its devaluation, which in turn perpetuates deep-seated structures of social inequality.
Byung-Chul Han, in his book 'The burnout out society', shows that contemporary exhaustion is not limited to the body - it is also an inner burnout resulting from the compulsion to constantly push oneself beyond one’s limits. Efficiency becomes
a fetish, and the individual becomes their own overseer. Women’s fatigue, entangled in this system, becomes not only a subject here, but also a metaphor for the condition of society as a whole.
'Perpetua' is an attempt to capture a critical moment - a breaking point. The artists not only explore the mechanisms of oppression, but also highlight how the body -particularly the female body - becomes a site of intense exploitation.
In a world where even rest has been appropriated by the pressure to be productive, the body has no right to inactivity. In this context, Perpetua Femina is not only a figure of resistance, but also a symbol of exhaustion: it reflects a society that is unable - or perhaps no longer willing - to stop.
Curator Agata Grzych
Przytul Wodę, kostium/performance
Kolektyw Hydroza, w ramach festiwalu Narracje 2024 na gdańskim Niedźwiedniku, zaprezentował projekt artystyczny łączący elementy performancu, sztuki partycypacyjnej i ekologii. Centralnym elementem instalacji jest żywa maskotka- uczestniczki kolektywu przebrane za kroplę wody, wchodziły w interakcje z uczestnikami wydarzenia.
Kropelka, bo tak nazwano maskotkę, nie jest jednak typowym wesołym bohaterem. Artystki z kolektywu Hydroza chcą w ten sposób zwrócić uwagę na problemy związane z zanieczyszczeniem i niedoborem wody, jednocześnie tworząc przestrzeń do refleksji i empatii. Powłoka maskotki została uszyta z fragmentów materiałów z recyclingu, zebranych kolektywnie. Ten partycypacyjny element nie tylko wzmacnia więź społeczności z projektem, ale również symbolizuje zbiorową odpowiedzialność za zasoby wodne.
Inspiracją dla tej koncepcji były nie tylko popularne maskotki-aktorzy znane z górskich uzdrowisk i kurortów, ale również działania artystów performatywnych z lat 60. i 70. XX wieku. Te gesty mają nie tylko ludyczny charakter, ale również symbolizują troskę
o środowisko i zasoby wodne. Hydroza wykorzystuje humor i interakcję do poruszania kwestii społecznych i ekologicznych.
Embrace Water performance/costume 2024
Figures in plush costumes strolling along promenades are a tradition in many resorts – the most famous being the White Bear of Zakopane. This type of live mascots inspired Hydroza, becoming the central element of their Embrace Water performance.
During NARRACJE, members of the collective, dressed as the Waterdrop, interact with festival-goers.
However, Waterdrop is not a typical, cheerful element of the sanatorium landscape but a figuration of the concept of hydrocommunity. By creating the sad Waterdrop,
the artists draw our attention to the damage inflicted on the planet’s waters and water systems. The mascot’s costume was sewn from collectively gathered fragments of second-hand fabrics, highlighting our shared responsibility for Earth’s water resources.
The project’s performative aspect involves the opportunity to interact directly with the sad Waterdrop. Anyone can approach the mascot, give her a hug, or take a selfie with her. These gestures symbolise care for the environment and water resources.
By initiating the act of “embracing water”, Hydroza uses humour and interaction to discuss responsibility for our hydrocommunity. This planetary hydrocommunity does not exist outside of us but literally flows through us.